Jeżeli jednak śmiałością swoich zamiarów przerósł swoich poprzedników, wkrótce miał się przekonać, że przyjdzie mu podzielić ich los, los tych, którzy targnęli się na najpotężniejszą twierdzę ówczesnego świata. Regent, patriarcha Konstantynopola, Mikołaj Mistyk próbował powstrzymać Symeona, eks-brata w Chrystusie, listami, które pisał raczej łzami niż atramentem. Stolica była jednak dobrze przygotowana do obrony i ta okoliczność skłoniła Symeona do podjęcia pertraktacji z rządem bizantyńskim. Symeon został uroczyście przyjęty na dworze cesarskim przez patriarchę Mikołaja. Bizantyńczycy musieli uznać przewagę Symeona. Regent cesarstwa, przystał na daleko idące ustępstwa, a właściwie skapitulował przed potężnym władcą Bułgarii. Na dworze cesarskim wydano ucztę na cześć cara Symeona i jego synów, a Mikołaj Mistyk dokonał symbolicznej ceremonii koronacji, . W asyście innych członków regencji włożył mu na głowę zamiast diademu własne omophorionAkt ten przypominający koronację Bolesława Chrobrego przez Ottona III diademem cesarskim podczas zjazdu gnieźnieńskiego był różnie interpretowany. Późniejsi historycy greccy związani z dynastią macedońską świadomie zacierali jego znaczenie, wskazując że władca Bułgarii nie został uznany Basileusem (Augustus), a co najwyżej Cezarem.