Udzielał się także społecznie jako lekarz katolickiego sierocińca i założył kasę zapomogową dla lekarzy-inwalidów oraz wdów i sierot po lekarzach.

W 1848 został wybrany do Pruskiego Zgromadzenia Ludowego z ramienia liberałów, do których dołączył dwa lata wcześniej. Jednocześnie od 1847 r. należał do Związku Demokratycznego i w październiku następnego roku był wiceprzewodniczącym drugiego Kongresu Demokratycznego w Berlinie, ale wystąpił ze Związku pod koniec 1848 r. W 1848 był członkiem zarządu Wrocławskiego Związku Robotników i na Powszechnym Niemieckim Kongresie Robotników w Berlinie przyczynił się m.in. do zniesienia podatków pośrednich i wprowadzenia dziesięciogodzinnego dnia pracy. W tym samym roku brał udział w dwóch dużych wiecach: w pierwszym 6 sierpnia w Parku Szczytnickim zorganizował zbiórkę pieniędzy dla biednych, która odniosła duży sukces, a 21 września na pl. Wolności – zauważywszy, że tłum jest bliski radykalizacji – przeszedł z widowni na scenę i nawoływał z powodzeniem do spokoju. W maju następnego roku za uczestniczenie w tej demonstracji został skazany na rok więzienia w twierdzy kłodzkiej, a jako powody podano obrazę majestatu i podburzanie do rozruchów.