10 czerwca armia włoska została zorganizowana w cztery dowództwa:
Sektor północny, okolice Asmary; Erytrea, generał broni Luigi Frusci; Sektor południowy, wokół Dżimmy; Etiopia, generał Pietro Gazzera; Sektor wschodni, generał Guglielmo Nasi (granice francuskiego i brytyjskiego Somali); Sektor Giuba, generał broni Carlo De Simone, południowa Somalia niedaleko Kismayo, Somali Włoskie.
thumb|Włoska Afryka Wschodnia, maj 1940 r., przed podbojem Somali Brytyjskiego Książę Aosty miał do dyspozycji także: dwie dywizje metropolitalne, 40 Dywizję Piechoty „Cacciatori d'Africa” i 65 Dywizję Piechoty „Granatieri di Savoia”, batalion Alpini (elitarny oddział górski), batalion piechoty zmotoryzowanej bersalierów, kilka batalionów Czarnych Koszul (Milicji Kolonialnej) i mniejsze jednostki. Około 70 procent żołnierzy włoskich rekrutowało się spośród miejscowych Askarysów. Regularne bataliony erytrejskie i Królewski Korpus Wojsk Kolonialnych były jednymi z najlepszych włoskich jednostek w Afryce Wschodniej i obejmowały kawalerię erytrejską „Penne di Falco”, która później zasłynęła takimi wyczynami, jak szarża na wojska brytyjskie i Wspólnoty Narodów, w czasie której kawalerzyści rzucali w galopie granaty ręczne.