Najbardziej radykalnym liberałem wśród członków SEP był Gustave de Molinari, który opowiadał się za konkurencją w ramach usług ochronnych (policyjnych, sądowych i wojskowych), czyli czymś, co dzisiaj zostałoby określone jako „anarcho-kapitalizm” – większość członków była jednak zwolennikami liberalnej republiki lub monarchii konstytucyjnej, a sam Molinari był krytykowany za swoje koncepcje m.in. przez Frédérica Bastiata, Charlesa Coquelina, Charles Dunnoyera i Ludwika Wołowskiego. Przez pewien czas w ramach stowarzyszenia panował spór o kolonializm – Paul Leroy-Beaulieu i Joseph Chailley byli zwolennikami francuskiego imperium kolonialnego, w przeciwieństwie do większości innych członków (głównymi przeciwnikami byli Gustave de Molinari, Yves Guyot i pierwszy laureat Pokojowej Nagrody Nobla, Frédéric Passy).