W trakcie walki, Pascual podcina jej gardło i ucieka.
Książkę zamyka notatka transkrybenta, który twierdzi, że przejrzał rękopis i nie znalazł nic o ostatnich latach życia Pascuala Duarte. Możliwe jest, że wrócił do więzienia w Chinchilli, z którego prawdopodobnie wyszedł przed rozpoczęciem wojny. Transkrybent przedstawia dwa listy, które świadczą o śmierci Pascuala. Są to pisma od ojca Santiago Lureña, jego spowiednika w więzieniu w Badajoz oraz od kaprala Straży Obywatelskiej, Cesáreo Martína. Listy te przedstawiają dwa odmienne stanowiska wobec śmierci Pascuala: jeden heroiczny, a drugi tchórzliwy. Analiza języka powieści Większość tekstu powieści to zbiór wspomnień bohatera, który w pierwszej osobie opisuje wybrane fragmenty swojego życia, w formie pamiętnika lub dziennika, co pozwala zaliczyć Rodzinę Pascuala Duarte do powieści autobiograficznych. Narracja jest chronologiczna, pozbawiona skoków czasowych, a jednocześnie fragmentaryczna, ponieważ Pascual nie opowiada o całym swoim życiu, tylko o jego znaczących momentach. W powieści dominuje wewnętrzny monolog. Chociaż pojawiają się dialogi, służą one jedynie zaznaczaniu akcji. Czas i przestrzeń zredukowane są do doświadczeń jednej postaci.