Z historii Špekáček po raz pierwszy pojawił się na Wystawie Jubileuszowej w Pradze w 1891 r. i stał się ulubionym przysmakiem. Według czeskiej normy ČSN 57 7115 z roku 1978 musiał zawierać 38,5% wołowiny, 17,5% wieprzowiny, 17% boczku, 23% wody (lodu), a poza tym sól, przyprawy i inne dodatki. Po zniesieniu czechosłowackich norm państwowych i branżowych doszło do wyraźnego spadku jakości wyrobu. Tę niekorzystną sytuację częściowo poprawiono dekretem nr 326/2001 Sb., który stanowił, że špekáček może zawierać tylko mięso wołowe, wieprzowe i cielęce, ale nie oddzielone mechanicznie. Określono, że zawartość mięsa musi być nie mniejsza niż 40%, a tłuszczu nie większa niż 45%. Przepis ten został zastąpiony dekretem nr 69/2016 Sb., który stawia takie same wymagania.
Od roku 2011 špekáčki są zaliczane do kategorii produktów chronionych jako gwarantowana tradycyjna specjalność (ang. traditional speciality guaranteed, TSG), które są rejestrowane przez Komisję Europejską. W Europie pokrewna špekáčkowi jest szwajcarska serwolatka (cervelat), podobna do niego zarówno wizualnie, jak i w sposobie produkcji oraz składzie (wołowina, boczek i wieprzowe skwarki).
Przypisy
Kategoria:Kuchnia czeska Kategoria:Przetwory mięsne