Stosunek Biłasza do reżimu sowieckiego ujawnił się wiosną 1919, gdy Biłasz zgodził się na pracę bolszewickich komisarzy politycznych w szeregach jednostek machnowskich oraz w propozycji wykorzystania systemu państwowych komisariatów wojskowych do przyspieszenia mobilizacji do sił rebelianckich. Kiedy na początku czerwca bolszewicy zerwali sojusz wojskowy z Wolnym Terytorium, w celu przywrócenia zjednoczonego frontu rewolucyjnego, Biłasz nalegał o usunięcie Nestora Machno z dowództwa i pojednanie z reżimem sowieckim za wszelką cenę.
6 i 8 czerwca zebrania dowództwa poparły żądania Biłasza, wybrały go na szefa sztabu terenowego dywizji rebeliantów i zleciły przygotowanie przeniesienia wojsk pod czerwone dowództwo. W rzeczywistości, 10 czerwca Biłasz poprowadził walki Machnowców, starając się powstrzymać ofensywę białych i odeprzeć ich od Hulajpola i innych osad. 15 czerwca nowe zebranie dowódców wojskowych, pod przewodnictwem Biłasza, odrzuciło propozycję Machny dotyczącą utworzenia sił zbrojnych przeciwko bolszewikom i Armii Czerwonej oraz wybrało Biłasza na dowódcę dywizji rebeliantów.