Stanisław Boliński (ur. 29 czerwca 1894 w Starzenicach, zm. 4 września 1976 w Częstochowie) – starszy sierżant Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Order Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie Juliana i Ludwiki z d. Jasińska. Absolwent szkoły miejskiej w Wieluniu. Od 2 października 1916 w składzie POW. Brał udział w akcji rozbrajania żołnierzy niemieckich w listopadzie 1918. Następnie jako dowódca plutonu 10 kompanii III batalionu służył w 27 pułku piechoty, z którym walczył podczas wojny polsko–bolszewickiej.
Został odznaczony Orderem Virtuti Militari za „samodzielne uderzenie z plutonem piechoty (30 żołnierzy) na bok i tyły nacierającego baonu bolszewickiego, wskutek czego zaatakowany oddział został zniszczony”.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako żołnierz zawodowy w stopniu starszego sierżanta. Brał udział w wojnie obronnej 1939. Od listopada 1939 działał w szeregach Polskiego Związku Wolności w Częstochowie gdzie zajmował stanowisko komendanta Obwodu Śródmieście. Później został zastępcą komendanta głównego, szefem wywiadu i komendantem całego okręgu. Aresztowany przez gestapo w listopadzie 1944, uwolniony przed samym wyzwoleniem w styczniu 1945. Po wkroczeniu wojsk radzieckich aresztowany ponownie przez NKWD i zesłany do Kazachstanu. Z zesłania wrócił w 1949.