Raporty władz austriackich i późniejsze relacje ziemian zgodnie określały Korygę jako „rabusia” i „zbójcę”.
Gdy powstanie chłopskie zaczęło słabnąć, Koryga miał cofnąć się ku Węgrom, lecz zrezygnował z zamiaru „dla wielkich śniegów”. Wicegubernator Lażański wyznaczył nagrodę za schwytanie go. 7 marca 1846 oddział Korygi został rozbity przez wojsko austriackie. Koryga nie został ujęty. Żona Jakuba Szeli w podaniu z 29 grudnia 1846 roku uniewinniała męża ze współpracy z innymi bandami (mając na myśli m.in. Korygę), które miały „działać zbrodniczo na własną rękę”.
Losy po rabacji Dalsze losy Korygi nie są dokładnie znane. Do około 1862 roku urodziło się jedenaścioro jego dzieci. Zmarł śmiercią naturalną w Tursku 16 sierpnia 1881 roku. Został pochowany dwa dni później na miejscowym cmentarzu parafialnym w Ciężkowicach. Nie udzielono mu sakramentu ostatniego namaszczenia, ani nie wpisano w metryce zgonu wyznania katolickiego (choć był ochrzczony, wziął ślub kościelny i regularnie chrzcił dzieci).
Rodzina Jego praprawnukiem jest socjolog i polityk Maciej Gdula.
Odniesienia w kulturze Bolesław Limanowski nadmienił Korygę w swojej pracy Historja ruchu rewolucyjnego w Polsce w 1846 r., nazywając go „słynnym rozbójnikiem”.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Polscy chłopi Kategoria:Polscy powstańcy Kategoria:Urodzeni w 1814 Kategoria:Zmarli w 1881 Kategoria:Przywódcy powstań chłopskich Kategoria:Polscy masowi mordercy