W 1750 roku po ukończeniu studiów i pod naciskiem Jednoty Wielkopolskiej wrócił do Rzeczypospolitej.
Praca duszpasterska i kwestorska W grudniu 1750 roku został ordynowany na diakona, w 27 października 1751 roku na pastora w Lesznie. Początkowo był tzw. II pastorem w Lesznie, a od 1760 roku I pastorem tej parafii. Starania ewangelików w Rzeczypospolitej o przywrócenie im praw cywilnych i religijnych oraz sieć jego znajomości w Niderlandach, doprowadziły do tego, że wiosną 1765 został skierowany oficjalnie jako kwestor, a nieoficjalnie jako reprezentant polskich ewangelików do Niderlandów i Wielkiej Brytanii, gdzie przybył latem 1766 roku i występował jako oficjalny delegat Konfederacji Toruńskiej. Od 1768 roku starał się bez powodzenia o zwolnienie z funkcji pastora w Lesznie, chcąc osiąść na stałe w Anglii. W 1770 roku został pastorem niemieckiego kościoła reformowanego w Savoy Chapel oraz holenderskiej kaplicy reformowanej w Pałacu św. Jakuba w Londynie. Przy tej okazji został anglikańskim duchownym przyjmując ponowną ordynację z rąk biskupa: 19 sierpnia na diakona i 24 sierpnia 1770 na pastora.