10 maja ofiarami działalności UC-61 padły dwa kolejne parowce: zbudowany w 1909 roku brytyjski „Broomhill” (1392 BRT), transportujący węgiel z Penarth do Sheerness, zatrzymany i zatopiony za pomocą ładunków wybuchowych 9 Mm na południowy zachód od latarni morskiej Portland Bill (na pozycji , zginęły dwie osoby) oraz pochodzący z 1864 roku norweski „Minerva” (518 BRT), płynący pod balastem z Fécamp do Swansea (w odległości 15 Mm na zachód od latarni morskiej Portland Bill; nikt nie zginął).
27 czerwca okręt podwodny postawił liczącą sześć min zagrodę na podejściach do bazy Marine nationale w Breście. Kilka godzin później na jedną z min wszedł zwodowany w 1902 roku francuski krążownik pancerny o wyporności 7578 ton, który zatonął na pozycji ze stratą 42 członków załogi. Nazajutrz więcej szczęścia miał zbudowany w 1893 roku norweski parowiec „Edith Fische” (1818 BRT), płynący pod balastem z Caen do Newport, który jedynie został uszkodzony ogniem artyleryjskim U-Boota w odległości 18 Mm na północny wschód od latarni morskiej Start Point (okręt podwodny był zmuszony do przerwania ostrzału z powodu pojawienia się w rejonie brytyjskich trałowców).