Odbywał liczne podróże koncertowe, w 1801 roku wyjechał do Paryża, następnie w 1805 roku osiadł w Londynie.
Twórczość Był jednym z pionierów wirtuozostwa fortepianowego, jego grę chwalono za łączenie siły z delikatnością. Była jednak krytykowana przez Václava Jana Křtitela Tomáška za brak wyrazu, pozbawiona emocjonalności w większości była tworzona na potrzeby mieszczańskiego rynku amatorskiego. Warunki fizyczne Wölfla, którego rozpiętość dłoni osiągała interwał tercdecymy, pozwalały mu grać z dużą łatwością. Wprowadził liczne innowacje techniczne, w tym rozległe arpeggia czy grę w tercjach i oktawach w obu rękach. Wolne części symfonii i utworów kameralnych Wölfla oraz 1-częściowe utwory fortepianowe stanowią zapowiedź stylu romantycznego. Mimo aspiracji nie odniósł sukcesu jako twórca operowy. Ceniono go za to jako pedagoga, do jego uczniów należał m.in. Cipriani Potter.
Skomponował m.in. 2 symfonie, 7 koncertów fortepianowych, 12 kwartetów smyczkowych, 6 triów fortepianowych, 2 tria na dwa klarnety i fagot, liczne utwory fortepianowe, balety La Surprise de Diane (wyst. Londyn 1805) i Alzire (wyst. Londyn 1807), a także opery: Der Höllenberg (wyst.