Regularne zajęcia rozpoczęto 2 grudnia 1935 w pomieszczeniach Szkoły Ludowej im. Stanisława Staszica przy ul. Skarbkowskiej 10 (obecnie Łesi Ukrainki - Akademia Drukarska) oraz Muzeum Przemysłowego, Rady Miasta i Uniwersytetu Jana Kazimierza. Program nauczania konstruowano w oparciu o wzorce Wolnej Wszechnicy Polskiej i rady Heleny Radlińskiej oraz Józefa Babickiego. Kształcono na dwóch kierunkach: kursie opieki społecznej nad dzieckiem i kursie społeczno-oświatowym. Początkowo nauka trwała rok dzielony na trymestry, przy czym pierwszy trymestr był wspólny dla obu kursów. Wykłady były łączone z praktykami (latem) i wycieczkami do instytucji opiekuńczo-wychowawczych. Kurs społeczno-oświatowy oferował trzy specjalności: organizacja i prowadzenie oświaty pozaszkolnej dorosłych i młodzieży pracującej, organizacja życia społeczno-gospodarczego i bibliotekarstwo. Program realizowano w drodze wykładów, seminariów, kół samokształceniowych, wycieczek i praktyk. Grupy seminaryjne liczyły maksimum 25 osób.
W 1938 plany nauczania mocno zmodyfikowano, a studium stało się placówką dwuletnią. Kierunek opieka społeczna składał się z dwóch bloków: opieka nad dzieckiem i opieka nad dorosłymi. Drugim kierunkiem było studium społeczno-oświatowe.