W latach 1914–1918 służył w cesarskiej i królewskiej Armii. Na stopień lekarza pukowego rezerwy () został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1917. Był przydzielony do c. i k. Pułku Ułanów Nr 4. W latach 1918–1920 w Wojsku Polskim. Na podstawie rozkazu Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych z 26 sierpnia 1919 został zwolniony z wojska na skutek reklamacji Uniwersytetu Lwowskiego. W styczniu 1920 został ponownie powołany do czynnej służby wojskowej i przydzielony do laboratorium higieniczno-bakteriologicznego nr 1 we Lwowie na stanowisko wykładowcy kursów dla lekarzy wojskowych i medyków.. 6 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora lekarza, w Korpusie Lekarskim, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego Łódź.
Od lipca 1923 profesor zwyczajny. Zastępca przewodniczącego Komisji egzaminacyjnej dla nauczycieli szkół średnich. W latach 1925–1928 był redaktorem naczelnym czasopisma „Higjena Ciała i Sport”. Członek Towarzystwa Lekarskiego Lwowskiego i Towarzystwa Higienicznego.
W okresie okupacji był we Lwowie współpracownikiem profesora Rudolfa Weigla, twórcy szczepionki na dur brzuszny.