W czasach pasterskiej przeszłości Tatr Siedem Granatów zapewne było penetrowane przez pasterzy czy kłusowników. W okresie po II wojnie światowej granicę patrolowali żołnierze WOP. Obecnie jest to zamknięty dla turystów i taterników obszar ochrony ścisłej. Ludzie bywają tutaj bardzo rzadko – czasami leśnicy i pracownicy naukowi. Grań jest niemal całkowicie porośnięta lasem i kosodrzewiną. Skałek jest niewiele. Grzbietem biegnie zarastająca i miejscami już zanikła ścieżka, poza tym brak dróg i ścieżek. Praktycznie jedynymi możliwymi do przejścia miejscami są żleby. W zachodnich zboczach Siedmiu Granatów są trzy wielkie żleby: z południowego skraju grani. Ma wylot naprzeciwko Białego Żlebu w masywie Opalonego Wierchu. Ma trzy odnogi, główny ciąg stanowi środkowa. ze środkowej części grani. Ma wylot naprzeciwko Zakrętu Ejsmonda z północnej części grani. Jego dolna część to szerokie, trawiaste koryto, górna część to stromy i skalisty komin. Żleb ma wylot naprzeciwko Żlebu Żandarmerii. Znajduje się w nim jaskinia Dziura w Żabiem. Grzędy między tymi żlebami są tak zarośnięte kosodrzewiną, że są niezwykle trudne do przejścia. Las na zachodnich zboczach osiąga rekordową w Tatrach Polskich granicę górnego zasięgu 1650 m. Część graniowa na wysokości 1550–1650 m to bujny las limbowy z mieszaniną borówczysk i olbrzymich głazów.