W kraju panował chaos spowodowany słabymi rządami Yúsufa oraz ciągłymi napięciami pomiędzy Arabami i Berberami. W czasie, gdy armia Abd al-Rahmana I rosła o nowych żołnierzy, Yúsuf poniósł ciężkie straty na północy, gdzie walczył z rebeliantami oblegającymi Saragossę.
W 756 roku Abd al-Rahman I i jego wojska wkroczyły do Isbiliyi (dzisiejsza Sevilla). Następnie książę ruszył w stronę Qurtuby (dzisiejsza Kordoba), której bronił Abd al- Rahman Abul Zaid, syn Yúsufa. Wojsko oblegające Kordobę liczyło dziesięć tysięcy ludzi, a jego dowódcami byli między innymi Ibrahim ibn Xachra al-Audi, wódz kawalerii Berberów, Habib ibn Abd al-Malik z Qurax, szef kawalerii Umajjadów.
Bitwa W marcu 756 roku Abd al-Rahman wkroczył do Sewilli dominującej nad prowincjami Elviry, Sidony i Málagi. Jego wojsko, złożone z Syryjczyków, Jemeńczyków i Berberów, maszerowało przez dolinę Gwadalkiwir, podczas gdy Yúsef wyruszył z Kordoby w kierunku Sewilli, jednakże widząc postęp wroga wrócił do stolicy. Obie armie spotkały się na przeciwległych brzegach rzeki, której wody były na tyle głębokie, że uniemożliwiały jej przekroczenie. Obie siły maszerowały równolegle do miejscowości Al-Musara, znajdującej się na obrzeżach Kordoby.