Część druga (wersy: 147-361) stanowi część przewodnikową, w której według kluczowych koncepcji retorycznych znajdują się kolejno: kompozycja, elokucja, inwencja i perora. W kompozycji zajmuje się koncepcją tragikomedii i broni połączenia tragizmu z komizmem. Porusza też zasadę trzech jedności Arystotelesa, którą reinterpretuje, na przykład uzależnia zasadę jedności czasu i miejsca od prawdopodobieństwa, a nie od prawdy absolutnej, a podział fabuły na trzy akty dostosowuje liniowo do porządku: wprowadzenie, punkt kulminacyjny i rozwiązanie akcji. W pierwszym akcie powinno się przedstawić konflikt dramatyczny, w drugim go rozwinąć, a punkt kulminacyjny wprowadzić dopiero w połowie trzeciego aktu i, tym samym, jak najpóźniej przedstawić rozwiązanie jego rozwiązanie, aby jak najdłużej podtrzymać uwagę widza („Zawsze oszukuj oczekiwania, a tam, gdzie widzisz, że coś się wyjaśnia, odsuń jak najdalej to, co się zapowiada”). Koncepcja tragikomedii jest tą, która najbardziej wyraźnie zrywa z klasycznymi regułami. Obejmuje ona nie tylko rozgraniczenie wątków w zależności od warstwy społecznej bohaterów, ale także połączenie w tym samym dziele śmiechu oraz powagi. Jest to zresztą koncepcja bardzo barokowa z powodu poszukiwania różnorodności i łączenia przeciwstawnych elementów w tym samym dziele.