Wyjaśnia też jaki ma być czas trwania sztuki i wykorzystana w niej satyra. Twierdzi, że powinna ona mieć charakter ogólny, a nie zindywidualizowany. Musi być również opanowana i umiarkowana, ponieważ brak tych cech spowodował, że w innych epokach zakazywało się komedii. Wreszcie, w części o perorze zajmuje się tematem przedstawienia dekoracji i kostiumów. Poleca, na przykład, aby kobiety przebierały się za mężczyzn.
Część trzecia (wersy: 362-389) jest epilogiem.
Odniesienia Aby pokazać różnicę między nową komedią a tradycyjną, Lope konfrontuje ich cechy. Najczęściej odnosi się do tekstu Francesca Robortello i jego De comoedia (1548), którego pomysły na temat komedii są sztywne, ortodoksyjne i akademickie, a idea Lopego jest zupełnie inna.
Styl Badacze twierdzą, że trudno jest zdefiniować Nową sztukę… pod względem gatunkowym, ale najczęściej określa się ją jako traktat, poemat dydaktyczny lub wykład doktrynalny. Subiektywny tekst utworu pasuje do modelu poetyckiego listu w stylu Horacego. Nowa sztuka… napisana jest białym wierszem (jedenastozgłoskowiec). Lope pisał ten tekst z myślą o publicznej lekturze, co jest widocznie odzwierciedlone w tekście (m.in. jest wiele zwrotów do słuchaczy). Utwór zawiera fragmenty pisane poważnie oraz humorystycznie.