Dzięki wstawiennictwu innego polskiego ilustratora, Jana Marcina Szancera, którego rodzinę ponownie spotkała w Łodzi, dostała się do warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, do pracowni malarskiej Jana Cybisa. W latach 1952–1953 była asystentką na Wydziale Grafiki. Studiowała grafikę warsztatową u Tadeusza Kulisiewicza, choć jak wspomina, nie przepadała za tą dziedziną sztuki i o wiele bardziej interesowała się ilustratorstwem:
To była blacha, trawienia, odbitki. I później nigdy do tego nie wróciłam. Wcale mnie to nie pociągało. Owszem, wielkim honorem było zrobić dyplom u Kulisiewicza, ale potem rzuciłam się w ten nowy rodzaj pracy dającej wielką satysfakcję, radość i pieniądze.
Artystka nie czuła także, by w owym czasie na akademii ilustracja była doceniana, zwłaszcza przez malarzy:
Starzy malarze traktowali nas z góry. Ktoś, kto malował krzesła albo akty kobiece, był artystą, o nas mówili „ta wasza praca to łatwizna, kolorowe sznurowadła”.