Mocny kontur, szrafowanie i zdecydowana kreska nadają pracom czytelności, nie zatracając przy tym sympatii i indywidualności przedstawionych postaci.

Bardziej rozpoznawalna malarskość artystki przejawia się w słynnych ilustracjach do Kopciuszka Januszewskiej czy Małego pokoju z książkami Farjeon z 1971. Posługując się akwarelą i gwaszem uzyskuje rozmyte plamy barwne i grę kolorem, wciąż stosuje przy tym delikatne pociągnięcia pędzla przy przedstawianiu filigranowych bohaterów książek. Pomimo bajkowego nastroju, jej dzieła pozostawały dalekie od infantylizmu i kiczu. Prawdopodobnie wynikało to z tego, że artystka nigdy nie przykładała większej wagi do ich odbioru przez same dzieci:

Malowaliśmy dla siebie, najważniejsze było, żeby podobało się w redakcji, żeby mnie się podobało, ale w ogóle nie przywiązywałam wagi do opinii dzieci.

Eksploracja codzienności Od lat 70. Truchanowska ilustrowała także teksty współczesne dla nastolatków, w których miała okazję odejść od baśniowej tematyki. Okazała się uważną obserwatorką ówczesnego życia – mody i obyczajów.