Ferneyhough odrzucił jednak sztywne reguły totalnego serializmu, zastępując je swoistymi rozwiązaniami formalnymi i notacyjnymi, takimi jak: irracjonalne miary taktowe – wyrażane w ułamkach pełnych taktów, np. 3/10 lub 5/24 mikrotony typy fakturalne – charakterystyczne kombinacje gestów i barw procedury quasi-serialne – niekoniecznie dodekafoniczne notacja werbalna – np. słowny opis możliwych procesów i stanów szczególne elementy zapisu muzycznego – np. różne sposoby notacji główek nut, mikrotonów, glissand, oznaczenie kąta, pod jakim instrument ma być utrzymany pod wargami, notacja aleatoryczna i in.
W efekcie jego kompozycje nasycone są hermetycznymi konstrukcjami dźwiękowymi, złożoną kalejdoskopową formą, niebywale zagęszczoną fakturą, niesymetryczną narracją, pozornie chaotyczną harmoniką, a przy tym są trudne w rozczytywaniu. Wszystko to sprawia, że reprezentują ekstremalny poziom trudności i stawiają nadzwyczajnie wysokie wymagania wykonawcom i odbiorcom.
Wybrane kompozycje (na podstawie materiału źródłowego
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Brytyjczycy odznaczeni Orderem Sztuki i Literatury Kategoria:Brytyjscy kompozytorzy Kategoria:Kawalerowie Orderu Sztuki i Literatury Kategoria:Kompozytorzy XX wieku Kategoria:Kompozytorzy XXI wieku Kategoria:Ludzie urodzeni w Coventry Kategoria:Urodzeni w 1943