Szczaw rozpierzchły (Rumex thyrsiflorus Fingerh.) – gatunek rośliny z rodziny rdestowatych. Pochodzi z Europy Środkowej i Wschodniej oraz Syberii, z zasięgiem naturalnym przedstawianym jako sięgającym na zachodzie do Danii i Holandii, ale status w Polsce jest określany jako niepewny, przynajmniej w części obszaru. Gatunek bardzo ekspansywny, rozprzestrzeniający się inwazyjnie w Europie Zachodniej. Zawleczony też został do Ameryki Północnej. W Polsce pospolity z wyjątkiem obszarów górskich, łódzkiego i krańców północno-wschodnich, gdzie jest rzadszy. Często rośnie na siedliskach zaburzonych – na trawnikach, przydrożach i innych terenach ruderalnych.
Gatunek wykorzystywany jest jako roślina jadalna i lecznicza.
Morfologia mały|180px|lewo|Kwiaty thumb|Kwiatostany szczawiu rozpierzchłego Pokrój Roślina wieloletnia, osiąga 30–100 (rzadko do 120) cm wysokości. Wykształca tęgi i długi korzeń palowy z rozgałęziającą się szyją korzeniową wydającą do kilku łodyg kwiatonośnych. Łodygi wzniesione, niemal pełne, obłe i wyraźnie żeberkowane. Liście Szaro- lub sinozielone. Odziomkowe na długich ogonkach, lancetowate, u nasady strzałkowate, z ostrymi klapami. Są 3–4 razy tak długie jak szerokie. Liście łodygowe w liczbie 4–6, ku górze coraz mniejsze i węższe, z coraz krótszym ogonkiem (najwyższe siedzące).