Jedyny zachowany egzemplarz znajduje się w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie pod numerem inwentarzowym 52191.

Opis techniczny Karabin wz. 1921 oparty był na konstrukcji karabinu powtarzalnego Mannlicher M1888, w związku z czym zamek ryglowany był przez pojedynczy niesymetryczny rygiel wahliwy umiejscowiony w tylnej, dolnej części komory zamkowej. Karabin zasilany był standardowymi austro-węgierskimi ładownikami (mieszczącymi 5 naboi 8 × 50 mm R), które usuwane były samoczynnie z magazynka po załadowaniu ostatniego naboju do komory.

Przebudowa dokonana przez Zbrojownię Wojsk Polskich we Lwowie obejmowała przystosowanie broni do prowadzenia ognia samopowtarzalnego. Automatyka broni działała na zasadzie wykorzystania energii gazów prochowych odprowadzanych przez boczny otwór lufy na tłok umiejscowiony w komorze gazowej pod lufą. Pod naporem gazów, tłok cofał się napierając na sprężyny powrotne: pojedynczą nawiniętą na tłoczysko oraz dwie dodatkowe ułożone równolegle. Tłoczysko związane było sztywno z szyną umiejscowioną z prawej strony broni, która przekazywała ruch tłoka i tłoczyska na suwadło. Szyna cofając się przez pierwsze 18 mm powodowała odryglowanie zamka przez suwadło, a następnie cofnięcie zespołu zamek-suwadło. Sprężyny powrotne, rura i komora gazowa oraz tylna część lufy okryte były metalową osłoną.