Szkoła nowojorska – nieformalna grupa nowojorskich kompozytorów, działających w pierwszej połowie lat 1950.

Należeli do niej głównie kompozytorzy z tzw. kręgu Cage’a, czyli sam John Cage oraz Morton Feldman, Earle Brown, Christian Wolff, a także pianista i kompozytor David Tudor. Do grupy zalicza się również Edgara Varèse’a i Stefana Wolpego, którzy pełnili rolę mentorów i nauczycieli oraz Ralpha Shapeya i Lucię Dlugoszewski, uczennicę Edgarda Varèse’a.

Wszyscy oni blisko współpracowali z artystami wizualnymi (abstrakcyjnymi ekspresjonistami), podzielając ich wartości estetyczne, zwłaszcza niekonwencjonalny i innowacyjny sposób wyrażania indywidualnej ekspresji. W niektórych przypadkach nawiązali też głębokie przyjaźnie i synergie.

Spotykali się w Cedar Tavern w Greenwich Village lub w The Club (39 East 8th Street), gdzie Cage wygłosił kilka wykładów, w tym słynny Lecture on Nothing (1949). Ponadto Cage pisał eseje do czasopisma „The Tiger's Eye” i razem z Robertem Motherwellem współredagował czasopismo „Possibilities”, a Feldman opublikował swój przełomowy essej Sound. Noise. Varèse. Boulez w „It is” – oficjalnym piśmie The Club. Jednak związki kompozytorów z malarzami szkoły nowojorskiej były zróżnicowane.