W centrum kompozycji ukazana została Maria odziana w białą suknię i niebieski płaszcz. Powyżej unosi się chór aniołów z gałązkami palmowymi w ręku, wyśpiewujący jej chwałę. Akompaniuje im orkiestra anielska. Od lubiąskiego pierwowzoru malowidło odróżnia brak w dolnej części płótna aniołów zgromadzonych wokół pustego sarkofagu oraz rozbudowana dolna partia przedstawiająca grupę muzykujących aniołówA. Kurek-Perzyńska, M. Perzyński, Pałac w Kamieniu Ząbkowickim i pocysterskie skarby, Wrocław 2020, s. 72–75..
Kopie i naśladownictwa Dwa lata po namalowaniu obrazu (1683) Willmann wykonał w technice akwaforty wielkoformatową reprodukcję (480 × 342 mm) lubiąskiego pierwowzoru, która rozpowszechniona w setkach odbitek, przyczyniła się do wielkiej popularności dziełaA. Kozieł, Michael Willmann (1630-1706) – śląski mistrz malarstwa barokowego, Wrocław 2019, s. 123.. Wniebowzięcie stało się jednym z najczęściej kopiowanych i parafrazowanych dzieł Willmanna na obszarze Śląska, Moraw i Czech. Powstało ok. trzydziestu kopii, naśladownictw i parafraz arcydzieła z Lubiąża. Malowali go m.in.: Jan Krzysztof Liszka (Osek, 1696; Praga, ok.