Marzena Skotnicówna (ur. 11 lub 13 października 1911 w Zakopanem, zm. 6 października 1929 w Tatrach) – polska taterniczka.
Życiorys Była córką Marii Skotnicowej, czeskiej pisarki z Zaolzia, i Józefa Skotnicy, rzeźbiarza wykładającego w Zakopiańskiej Szkole Przemysłu Drzewnego. Marzena miała młodszą siostrę Lidę i młodszego brata Jerzego. Matka wcześnie owdowiała.
We wrześniu 1927 Maria Skotnicowa przeniosła córki do Państwowego Gimnazjum im. Antoniego Osuchowskiego w Cieszynie, zaniepokojoną coraz intensywniejszą działalnością taternicką Marzeny. Wyjazd nastąpił krótko po tragicznej śmierci Mieczysława Szczuki.
W Cieszynie Marzena Skotnicówna zaprzyjaźniła się z Marią Wardasówną. Wędrowały razem po Beskidach. Po maturze Skotnicówna zapisała się na studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Zamiłowanie do literatury obudził w niej nauczyciel języka polskiego i propedeutyki filozofii Julian Przyboś.
Marzena Skotnicówna należała do czołowych taterniczek swego okresu, była członkinią Sekcji Taternickiej AZS w Krakowie. Chodziła po górach głównie w grupie Syfonów, krakowskich taterników. Wspinała się w zespole kobiet z Zofią Galicówną. Choć góry znała od dzieciństwa, jej zorganizowana aktywność taternicka zaczęła się w 1928, kilkanaście miesięcy przed śmiercią.