Araucaria biramulata – gatunek drzewa iglastego z rodziny araukariowatych. Endemit wyspy Nowa Kaledonia, gdzie odkryty najpierw został w południowej części wyspy, a później na dwóch izolowanych stanowiskach także na jej północy. Rośnie na glebach ultrazasadowych w wilgotnych, wiecznie zielonych lasach na stokach gór od 190 do 1150 m n.p.m., w obszarach o średnich opadach rocznych wynoszących od 1500 do 3000 mm. Ma status gatunku narażonego na wymarcie w czerwonej liście IUCN. Ok. 25% populacji składającej się z kilku tysięcy osobników znajduje się na terenach chronionych. Zagrożeniem dla gatunku jest niszczenie siedlisk z powodu działalności górniczej oraz pożary.

Morfologia thumb|left|Pęd Araucaria biramulata Pokrój Drzewo o pokroju kolumnowym lub stożkowatym, osiągające do 30 m wysokości, z licznymi, szeroko rozpościerającymi się gałęziami, ale korona luźna, na szczycie zaostrzona lub zaokrąglona. Kora na pniu do 2 cm grubości, szara do brązowej, łuszcząca się cienkimi, poziomymi pasmami. Pędy silnie rozgałęzione na końcach. Liście Młodociane igły niespłaszczone, zagięte ku wierzchołkowi pędu i zaostrzone.