Część mieszkalną odbudowano, dodając prostokątne zaplecze, już w formie pałacu. Potężnie sklepione sutereny mieściły kuchnie, spiżarnie, pokój służbowy i ogromne piwnice. Parter miał wysokie okna. Elewacja frontowa pałacu została zaakcentowana trójściennym i trójosiowym ryzalitem z półkoliście zwieńczonymi oknami i drzwiami. Na obu skrajnych osiach domu też były ryzality z drzwiami. Wnętrze pałacu miało układ dwutraktowy.

Przed pałacem rozciągał się kolisty trawnik, po jego obu stronach stały dwa podłużne budynki: oficyna i spichlerz, które wzniesiono na pozostałościach dawnych skrzydeł bocznych zameczku. Niewielki park otaczał pałac z trzech stron, schodząc do doliny rzeki Świętej.

Po II wojnie światowej w pałacu zorganizowano biura kołchozu, mieszkania jego pracowników, a także kino. Później budynek został przekazany na rzecz szkoły podstawowej i biblioteki.

Od 1992 roku pałac i zabudowania folwarczne znajdują się w rejestrze zabytków Litwy.

Majątek Leonpol został opisany w 4. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego.

Przypisy

Kategoria:Miejscowości w rejonie wiłkomierskim