W pierwszym okresie wioślarze Posnanii korzystali z pomocy innych poznańskich klubów wioślarskich: z przystani TW Polonia, basenu wioślarskiego PTW Tryton i ósemki AZS-u. Problemy rozwiązało oddanie w 1959 nowo wybudowanej, własnej przystani nad brzegiem Warty i zakup łodzi wyczynowych. Wsparcie finansowe bogatego Zrzeszenia „Start” i talent trenerski M. Tuliszki zaowocowały już w 1958 występem zawodników Posnanii W. Juszczaka i M. Kostki w Mistrzostwach Europy w Poznaniu (zawodnicy zajęli V miejsce). Na kolejne duże sukcesy trzeba jednak było czekać aż do lat 70. XX wieku. Przez ten czas sekcja rozbudowywała swą bazę szkoleniową i stopniowo zwiększała liczbę trenerów.
Lata 70. to początek poważnych sukcesów klubu najpierw na arenie krajowej, a następnie międzynarodowej. Zaowocowało to pierwszym medalem na mistrzostwach Europy seniorów (w 1973), a następnie udziałem jednej zawodniczki na igrzyskach olimpijskich w 1976 i dwóch na igrzyskach w 1980. Pozwoliło to w 1975 rozpocząć budowę ośrodka szkoleniowego w Łężeczkach nad Jeziorem Chrzypskim, który na lata stał się letnią bazą szkoleniową sekcji. W połowie lat 70. z funkcji głównego trenera zrezygnował też M. Tuliszka, a jego miejsce zajął twórca późniejszych sukcesów wioślarzy Posnanii – Przemysław Abrahamczyk# 100 lat Klubu Sportowego „Posnania” 1907 – 2007, praca pod red.