Tarczyk omanowy (Cassida murraea) – gatunek chrząszcza z rodziny stonkowatych i podrodziny tarczykowatych. Owad palearktyczny, rozprzestrzeniony od Europy Zachodniej po Wyspy Japońskie. Żeruje na omanach, rzadziej na płesznikach.

Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1767 roku przez Karola Linneusza. Wyróżnia się w jego obrębie trzy podgatunki:

Cassida (Pseudocassida) murraea halophila Spaeth in: Spaeth et Reitter, 1926 Cassida (Pseudocassida) murraea murraea Linnaeus, 1767 Cassida (Pseudocassida) murraea ussuriensis Spaeth in: Spaeth et Reitter, 1926

Morfologia Chrząszcz o ciele długości od 7 do 8,5 mm, krępym u C. m. ussuriensis, smukłym u C. m. halophila, zaś przeciętnie szerokim u podgatunku nominatywnego. Tło przedplecza i pokryw za życia bywa jasnozielone, pomarańczowe lub rdzawoczerwone. U martwych, suchych okazów barwa zielona zmienia się w słomkowożółtą, a pomarańczowa i czerwona w orzechową. Na pokrywach obecny jest charakterystyczny wzór z czarnych plamek, który jednak rzadko rozlany może być na większą część pokryw (aberracja inundata) lub częściowo zredukowany (aberracja immaculata). Ubarwienie odnóży jest w całości czarne. Brzegi przedplecza i pokryw są rozpłaszczone. Punktowanie pokryw jest bardzo regularne, rozmieszczone w rządkach, bez nadliczbowych punktów na międzyrzędach.