Cassida berolinensis – gatunek chrząszcza z rodziny stonkowatych i podrodziny tarczykowatych. Zamieszkuje Palearktykę. Żeruje na goździkowatych.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1844 roku przez C.W.L. Eduarda Suffriana.
Morfologia Chrząszcz o ciele długości od 3,6 do 5 mm. Grzbietowa strona ciała ubarwiona jest żółtawo lub jasnoochrowo, czasem z drobnymi, ciemniejszymi, rozmytymi plamami na pokrywach. Brzuszna strona ciała zwykle ubarwiona jest żółtawo lub jasnoochrowo z rdzawoczerwonymi: śródpiersiem, zapiersiem i środkiem sternitów odwłoka. Spotyka się również formy ciemniejsze, o spodzie ciała ubarwionym jak u tarczyka żółtawego tj. czarnym z żółtawymi: głową, podstawami czułków i krawędziami sternitów odwłoka. Formy te odróżnia od tarczyka żółtawego duże i silne punktowanie nadustka, a w przypadku samców także cechy budowy prącia. Ubarwienie odnóży jest żółtawe. Brzegi przedplecza i pokryw są rozpłaszczone. Punktowanie pokryw jest bardzo regularne, rozmieszczone w rządkach, bez nadliczbowych punktów na międzyrzędach. Krawędzie nasadowe pokryw są gładkie, pozbawione charakterystycznego dla tarczyka mgławego karbowania.