W międzyczasie (od 1 września 1908 do 31 sierpnia 1909) odbył obowiązkową służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej armii, w charakterze jednorocznego ochotnika, został mianowany kadetem rezerwy ze starszeństwem z 1 stycznia 1911 i przydzielony w rezerwie do 2 morawsko-galicyjskiego pułku artylerii fortecznej w Krakowie. W 1913 został mianowany chorążym rezerwy z tym samym starszeństwem. W 1911 uzyskał na UJ doktorat pod kierunkiem Ignacego Chrzanowskiego.
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach macierzystego pułkuJózef Jurczyk, Krzysztof Margasiński, Dziennik pociągu pancernego Hallerczyk, Czechowice-Dziedzice – Częstochowa 2010, s. 55.. Wziął udział m.in. w zdobywaniu belgijskiej twierdzy Namur. Na stopień porucznika rezerwy został awansowany ze starszeństwem z 1 lutego 1916 w korpusie oficerów artylerii fortecznej.
Od listopada 1918 służył w Wojsku Polskim, walczył w wojnie polsko-ukraińskiej i wojnie polsko-radzieckiej. Od marca do czerwca 1919 był dowódcą pociągu pancernego nr 4 „Hallerczyk”. Między sierpniem 1919 a sierpniem 1920 zwolniony ze służby wojskowej jako wykładowca. W związku z zagrożeniem ofensywą radziecką od sierpnia do października 1920 dowodził pociągiem pancernym „Bartosz Głowacki”.