Kompleks Sztorm pozostał jedynym radzieckim systemem przeciwlotniczym istniejącym tylko w wersji okrętowej, bez odpowiednika lądowego. Planowano na jego bazie opracować rakietę dla kompleksu Krug, lecz ostatecznie wybrano dla niego inny pocisk. Pocisk W-611 leżał jednak u podstaw rozwoju pocisku ziemia-ziemia Toczka. Wadą była duża masa elementów systemu, zwłaszcza stacji naprowadzania, uniemożliwiająca stosowanie go na okrętach poniżej 5000 t wyporności. Uważany był za system uniwersalny – dzięki sporej masie głowicy, był skuteczny także przeciwko okrętom.
W 1972 roku wdrożono zmodyfikowaną wersję Sztorm-M, przystosowaną do zwalczania celów niskolecących, manewrujących i oddalających się. W latach 80. wdrożono modernizację do standardu Sztorm-N, przystosowaną także do zwalczania pocisków przeciwokrętowych. Według innych źródeł, Sztorm-M wprowadzono w 1969 roku, a różnił się on głównie stacją naprowadzania Grom-M, przeznaczoną także dla rakietotorped Mietiel, natomiast Sztorm-N z 1986 roku był przystosowany do zwalczania celów niskolecących. W latach 70. pracowano także nad zasadniczą modernizacją systemu i zwiększeniem zasięgu do 50 km, lecz prace te zarzucono, skupiając się na rozwoju nowego systemu S-300F Fort.