Piotr Rudzki (ur. 31 stycznia 1892 w Odessie, zm. 1967) – podpułkownik broni pancernych Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy i społeczny, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Feliksa i Franciszki z domu Czerkawskiej, urodzony 31 stycznia 1892 w Odessie. Początkowo wykształcenie pobierał w domu, a później w gimnazjum Rowniakowa, które ukończył w 1912. Po skończeniu gimnazjum wstąpił na Wydział Prawny Noworosyjskiego Uniwersytetu w Odessie.
W czasie I wojny światowej, od 22 sierpnia 1914 do 11 grudnia 1917 służył w armii rosyjskiej. 1 maja 1916 został mianowany chorążym, 3 kwietnia 1917 awansowano go na podporucznika, a w październiku tego roku na porucznika. 16 lipca 1917 został ranny pod Zaleszczykami. Od maja do grudnia 1917 działał w Związku Wojkowych Polaków. 12 grudnia 1917 wstąpił do II Korpusu Polskiego. Jako dowódca kompanii karabinów maszynowych Legii Oficerskiej przy 16 pp, służył tam do 11 maja 1918, kiedy to po bitwie pod Kaniowem dostał się do niewoli niemieckiej. 14 maja uciekł, a 27 grudnia 1918 wstąpił do IV Dywizji gen. Żeligowskiego. Przydzielono go do 2 pułku piechoty, przemianowanego później na 15 pułk piechoty. Następnie, w czasie wojny polsko-bolszewickiej, służył w 31 pułku Strzelców Kaniowskich, wraz z którym brał udział we wszystkich bitwach, do 15 marca 1920.