Czasem ukrywał się pod pseudonimem Batikuling. Na łamach pisma „La Vanguardia” publikował poezje o zabarwieniu satyrycznym. Stopniowo zrodziła się z nich książka El libro de mis vidas manileñas (1928). W 1941 światło dzienne ujrzał jeszcze zbiór Mi casa de nipa, nagrodzony uprzednio (1940) w konkursie zorganizowanym przez rząd pozostających wówczas w stowarzyszeniu ze Stanami Zjednoczonymi Filipin. Praca ta uznawana jest za szczytowe osiągnięcie poezji hiszpanofilipińskiej.
Autor powieści, choćby Se deshojó la flor (1915), Bancarrota de almas (1911) i Los pájaros de fuego (1945). Pozostały po Balmorim sztuki teatralne, żadna z nich wszakże nie doczekała się publikacji. Pozostawił także liczne krótkie formy prozatorskie, rozproszone na przestrzeni zarówno dekad, jak i najrozmaitszych tytułów prasowych. Uwzględniany w wielu antologiach literackich, między innymi Discursos de Malolos y Poesías Filipinas en Español (1965), Parnaso Filipino. Antología de poetas del Archipiélago Magallánico (1922) i Balagtasan: La Poesía de Jesús Balmori y Manuel Bernabé y Otras Cosas Más.