Jan Hajec (ur. 1 grudnia 1891 w Książnicach, zm. 5 lipca 1916 pod Kościuchnówką) – porucznik piechoty Legionów Polskich, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Jana i Marianny. Kształcił się w gimnazjum w Krakowie, a w 1910 rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W 1911 zatrudnił się na stanowisku urzędnika adwokackiego w Mielcu.

Był członkiem mieleckiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” oraz szkolił swoje umiejętności bojowe podczas ćwiczeń sportowo-obronnych drużyn sokolich. W 1913 przeprowadził się do Nowego Targu, gdzie utworzył drużynę strzelecką w ramach Polskich Drużyn Strzeleckich i jednocześnie ukończył kurs podoficerski.

Po wybuchu I wojny światowej, jako zastępca komendanta okręgu Polskich Drużyn Strzeleckich, przyprowadził drużynę do Krakowa. Po utworzeniu Legionów Polskich jego drużyna weszła w skład II batalionu 1 pułku piechoty, a później 5 pułku piechoty I Brygady i uczestniczyła w bitwach pod Nowym Korczynem i 23 IX Opatowcem, gdzie został rannyMarek Gałęzowski, Hajec Jan [w:] idem, My idziemy w zórz świtanie... Sylwetki oficerów Legionów Polskich poległych i zmarłych w walce o niepodległość w latach 1914–1916, Warszawa: IPN, 2019, s.