W latach 1972–1977 był członkiem reprezentacji Stanów Zjednoczonych. W tym czasie brał udział w prestiżowych zawodach międzynarodowych, startując m.in. w Igrzyskach Narciarskich w Lahti, Tygodniu Lotów Narciarskich, Memoriale Bronisława Czecha i Heleny Marusarzówny, Turnieju Szwajcarskim czy Konkursie Bożonarodzeniowym w Sankt Moritz. Pięciokrotnie startował w Turnieju Czterech Skoczni, jednak nie odniósł w tej imprezie większych sukcesów – w pojedynczych konkursach plasował się najwyżej w trzeciej dziesiątce, a w klasyfikacji generalnej nie zdołał ani razu zająć miejsca w czołowej „30”. W marcu 1974 zajął dziewiątą lokatę w Igrzyskach Narciarskich w Lahti. Wcześniej, bo w lutym tego samego roku, osiągnął największy sukces międzynarodowy w karierze, zwyciężając w Tygodniu Lotów Narciarskich w Ironwood – podczas trzeciego, ostatniego dnia rywalizacji oddał skok na odległość 139 metrów, co jest jego rekordem życiowym. Rok później Tydzień Lotów Narciarskich w Ironwood zakończył na piątym miejscu.