Po ukończeniu kursu wrócił do pułku na stanowisko adiutanta i wziął udział w walkach na froncie włoskim.
W listopadzie 1918 wstąpił do Legii Oficerskiej w Krakowie. W pierwszej dekadzie stycznia 1919 z rozkazu Dowództwa Wschód zorganizował grupę wypadową i z powodzeniem dowodził nią w walkach z Ukraińcami pod Przemyślem, Niżankowicami, Chyrowem i Ustrzykami Dolnymi. W kwietniu 1919 został wyznaczony na stanowisko szefa sztabu 1 Brygady Jazdy (15 września 1919 został formalnie przeniesiony do 2 pułku szwoleżerów jako oficer nadetatowy z odkomenderowaniem do 1 Brygady Jazdy na stanowisko szefa sztabuDz. Rozk. Wojsk. Nr 93 z 25 października 1919, poz. 3562.). Wziął udział w walkach pod Wilnem, nad Dźwiną i bitwie pod Dyneburgiem. W lutym 1920 został przydzielony do Departamentu I Broni Głównych i Wojsk Taborowych Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko szefa wydziału Sekcji II Jazdy. 10 czerwca został szefem sztabu Dywizji Jazdy gen. Sawickiego. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora Sztabu Generalnego, w kawalerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. 12 sierpnia został szefem sztabu 2 Dywizji Jazdy, a cztery dni później wyróżnił się w bitwie pod Płońskiem.