Anatol Jezierski (ur. 29 października 1885 w Bobrujsku, zm. 6 września 1976 w Warszawie) – pułkownik kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 29 października 1885 w Bobrujsku, ówczesnym mieście powiatowym guberni mińskiej, w rodzinie Tadeusza i Antoniny z Mikicińskich.
Służył w armii rosyjskiej. W 1919 był zastępcą dowódcy w 1 pułku ułanów, który wchodził w skład Dywizji Syberyjskiej. W styczniu 1920 na czele małej grupy kawalerzystów zdołał uniknąć bolszewickiej niewoli i dotrzeć do Harbinu, gdzie objął dowództwo oddziału jazdy.
Na początku lipca 1920 przypłynął do Gdańska na statku Jarosław i został skierowany do obozu szkolnego w Grupie. 16 sierpnia objął dowództwo 3. szwadronu, a 30 sierpnia dowództwo I dywizjonu 18 pułku ułanów. Od 22 września 1920 do kwietnia 1921 pełnił obowiązki dowódcy pułku w stopniu majora.
Szczególnie odznaczył się w walkach pod Skrobowem (23–24 września 1920) podczas wojny polsko-bolszewickiej, za co został odznaczony Srebrnym Orderem Virtuti Militari.