Tarczyk żałobny (Cassida atrata) – gatunek chrząszcza z rodziny stonkowatych i podrodziny tarczykowatych. Zamieszkuje głównie środkową i południową część Europy oraz azjatycką część Turcji. Żeruje na szałwiach.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1787 roku przez Johana Christiana Fabriciusa.
Morfologia Chrząszcz o ciele długości od 6 do 8 mm. Ubarwienie niemal całego ciała, w tym całych odnóży jest matowo czarne. Wyjątkiem jest para bladożółtych, połączonych ze sobą plam na przedniej krawędzi przedplecza oraz czerwonawo lub brunatno zabarwione nasadowe części czułków. Brzegi przedplecza i pokryw są rozpłaszczone; te ostatnie pozbawione wałeczkowatych zgrubień. Powierzchnia pokryw jest punktowana nieregularnie. Stopy mają rozchylone, pozbawione ząbków przy nasadach pazurki wystające poza wieńce szczecinek na trzecich członach. Genitalia samicy cechują się asymetrycznie C-kształtną, wyraźnie zakrzywioną pod rozwartym kątem spermateką, przywodzącą na myśl kształtem rękawicę bokserską. Jej nodulus jest krótki, nienabrzmiały i przyciemniony u nasady.