1 Konwencji zalicza ptaki, które ekologicznie są uzależnione od istnienia obszarów wodno-błotnych..
Jest to 40 typów obszarów bagien, błot, torfowisk lub zbiorników wodnych; naturalnych lub sztucznych stałych lub okresowych, o wodach stojących lub płynących, słodkich, słonawych lub słonych, wraz z wodami morskimi.
W czerwcu 2011 roku objęte konwencją ramsarską były 1933 obszary o łącznej powierzchni ponad 189 mln hektarów. Do tej pory podpisało ją 171 państwLista stron , a początkowymi sygnatariuszami w 1971 roku było 18 państw. Polska ratyfikowała konwencję w 1978 rokuRatyfikacja przez Radę Państwa – 6 stycznia 1977 r. powiadomienie Dyrektora Generalnego UNESCO - 22 listopada 1977, ogłoszenie w Dzienniku Ustaw – 29 marca 1978 r. wejście w życie – 22 marca 1978 r. (Dz.U. 1978 nr 7 poz. 24), załącznik, Oświadczenie Rządowe z 26 stycznia 1978 r. w sprawie przystąpienia do Konwencji (Dz.U. 1978 nr 7 poz. 25).. Najwięcej obszarów wykazanych w spisie konwencji ma Wielka Brytania, a największą powierzchnię tych obszarów – Kanada.
Co trzy lata odbywają się spotkania uczestniczących w konwencji państw, a siedziba organizacji mieści się w Szwajcarii w mieście Gland.
Za wdrażanie w Polsce postanowień konwencji ramsarskiej odpowiedzialny jest Generalny Dyrektor Ochrony ŚrodowiskaKrajowy Sekretariat Konwencji Ramsarskiej, GDOŚ.