Do tradycji romantycznej wciąż nawiązywał Stepan Rudański, autor ballad, wierszy lirycznych, humorystycznych, poematów liryczno-epickich, bajek i utworów historycznych, tłumacz. Największą indywidualnością w życiu kulturalnym i literackim po śmierci Szewczenki był Pantełejmon Kulisz, który zajmował się powieściopisarstwem, krytyką literacką, historią i etnografią. Tłumaczył Szekspira, Schillera i Goethego. Był autorem pierwszej ukraińskiej powieści historycznej (Czorna rada, 1857). Młodszą, wyłamującą się z tradycji romantycznej generację pisarzy ukraińskich, reprezentował Anatolij Swydnycki, poeta i prozaik, autor pierwszej ukraińskiej powieści społeczno-obyczajowej Luboraćki (Люборацькі) (pol. Luboraccy) napisanej w 1862.
Zakazy i ograniczenia rządu carskiego z 1863/76 r. zahamowały dalszy rozwój literatury, ograniczając go do Galicji. Tam literatura ukraińska zaczyna się rozwijać od 1830 r. Innym poetą ukraińskim, który wniósł do literatury ukraińskiej znaczący wkład był Jurij Fedkowycz, liryk, autor opowiadań z życia żołnierskiego i huculskiego) tworzący na Bukowinie początkowo w języku niemieckim.