W maju tego samego roku jako dziekan przedstawicieli biskupich w Kortezach został mianowany przez Franco radcą Królestwa, stając się od tego momentu również z urzędu członkiem Rady Regencyjnej. Później, w wywiadzie dla telewizji holenderskiej w 1973 roku, bronił swojego udziału jako prałat w najwyższych organach państwowych. W odpowiedzi grupa członków wspólnot chrześcijańskich, seminarzystów i księży diecezji Saragossy wydała oświadczenie, w którym uznali postawę swojego arcybiskupa za sprzeczną z tzw. doktryną ustanowioną na soborze watykańskim II i nie odpowiadającą pasterskim kryteriom KościołaIván Valén Falcón. Conflictividad en la Iglesia aragonesa durante el tardofranquismo. Una aproximación desde el Centro Pignatelli. Máster Interuniversitario en Historia Contemporánea, 2014. Universidad de Zaragoza. s. 89.. Oznaczało to również stawienie czoła najbardziej postępowym kapłanom jego diecezji po odwołaniu proboszcza Fabary w 1974 roku.