Skultéty miał mu odpowiedzieć, że jedynie czego pragnie to być chorążym swojego pułku i jako chorąży umrzeć. Miało to wywrzeć wielkie wrażenie na cesarzu, który wydał rozkaz dowódcy pułku, by Skultéty został dożywotnim chorążym pułku, jednocześnie nakazał zwolnić go z wszelkich innych obowiązków i nadał mu przywileje przysługujące oficerom (bez awansu na stopień oficerski, który skutkowałby zakończeniem funkcji chorążego pułku) oraz nadał mu dodatek do pensji w wysokości 100 guldenów rocznie. Gdy dowiedział się o tym szef pułku baron von Kienmayer, również on nadał dodatek do pensji w wysokości 100 guldenów rocznie. Skultéty sukcesywnie wysyłał część pensji do swojej rodzinnej wioski na budowę kościoła i szkoły. Łącznie na ten cel przekazał ok. 30 tysięcy guldenów.
W kolejnych latach pułk, a wraz z nim Skultéty, stacjonował na Węgrzech w Hódmezővásárhely, a następnie w Aradzie. Gdy 10 maja 1831 roku pułk otrzymał rozkaz relokacji do podwiedeńskiego Himbergu uznano, że Skultéty nie będzie w stanie nadążać za pułkiem i musi pozostać w koszarach. Skultéty, nazywany zarówno przez żołnierzy, jak i oficerów ojcem, uczestniczył w wymarszu pułku, błogosławiąc mu. Zmarł trzy miesiące później 19 sierpnia w pułkowym szpitalu w Klein Sankt Nikolaus () pod Aradem (obecnie jest jego dzielnicą).