Korzystając z przywilejów nadanych jego rodzinie otworzył przed bramami miejskimi karczmy z których czerpał dochód do swej kasy. Umniejszało to jednak dochody bytomian. Słane na niego skargi do cesarza niewiele zmieniły w jego postępowaniu. Szlachtę bytomską oskarżał o spiskowanie i zamiar przyłączenia ziemi bytomskiej do Rzeczypospolitej.
W 1676 r. wstawił się za bytomianami gdy oskarżono ich o niełożenie na odbudowę parafialnego kościoła. W 1678 r. wziął w obronę proboszcza piekarskiej parafii św. Bartłomieja Apostoła propagującego kult tamtejszego obrazu Maryi, a który miał kłopoty z krakowską kurią biskupią. Poszerzył wielkość majątku ziemskiego jaki bezpośrednio do niego należał. W 1674 r. kupił Kochłowice od kuzyna Eliasza Andrzeja z Bogumina, a w 1695 r. Nakło z okolicą od dziedziców von Larischa. W 1683 r. jego wysłannik spotkał się z królem Janem III Sobieskim. W 1697 r. osobiście widział się z polskim królem elektem Augustem II Mocnym. 14 listopada 1697 r. otrzymał od cesarza, króla Czech i Węgier Leopolda I Habsburga dziedziczną godność wolnego pana stanowego. Czyniło go to równym w swych uprawnieniach innym śląskim książętom i mógł odtąd zasiadać w śląskim sejmie w kurii książęcej.
Zmarł 24 lutego 1699 r. i został pochowany prawdopodobnie w Bytomiu.