Z uwagi na pogarszający się stan zdrowia w 1756 roku Poszakowski powrócił do kolegium nieświeskiego. W ostatnim roku życia był doradcą rektora, profesorem języka francuskiego i historii. Zmarł w Nieświeżu 3 czerwca 1757 roku.
Relacje z dworem radziwiłłowskim odgrywały silną rolę w kształtowaniu piśmiennictwa Poszakowskiego. W kręgu Anny Katarzyny jezuita nauczył się języka francuskiego. Znajomość tego języka pozwalała mu później tłumaczyć obcą literaturę religijną. Jako wychowawca Hieronima Floriana interesował się dziejami rodu Radziwiłłów, przepisując życie Bogusława Radziwiłła i tłumacząc pamiętnik Albrychta Stanisława Radziwiłła na polski. Starania o opublikowanie tego dzieła podjęła Anna Katarzyna u Józefa Andrzeja Załuskiego. Na specjalne pozwolenie hetmana Michała Kazimierza Radziwiłła „Rybeńki” jezuita korzystał z biblioteki ordynackiej w zamku nieświeskimJ.D. Janocki, Lexicon der itzlebenden Gelerhrten in Polen, Breslau 1755, s. 126.. Kontakty Poszakowskiego jako pisarza nie były jednak ograniczone do dworu Radziwiłłów. Jezuita prowadził również korespondencję z koadiutorem wileńskim Józefem Stanisławem Sapiehą oraz z Józefem Andrzejem Załuskim. Sekretarz Załuskiego Jan Daniel Janocki zawarł sylwetkę Poszakowskiego w Lexicon der itzlebenden Gelehrten in PolenJ.D. Janocki, Lexicon der itzlebenden Gelerhrten, s.