Kolejnym dziełem był Głos Pasterza Jezusa Chrystusa wzywającego owieczki do owczarni swoiey albo Nauka katolicka (Wilno 1736), zadedykowany biskupowi wileńskiemu Michałowi Janowi ZienkowiczowiK. Estreicher, Bibliografia staropolska, t. 25, s. 119–120.. Dzieło to stanowiło pierwszą pozycję z sześciutomowej serii, której celem było umocnienie katolików w wierze. Poszakowski rozprawiał w nim o istnieniu Boga wbrew ateistom oraz o prawdziwości religii chrześcijańskiej wbrew deistom i naturalistom. Dalej przedstawiał wykład eklezjologii w duchu katolicyzmu, nie wnoszący nic nowego w porównaniu z polemistami szesnastowiecznymi. O prawdziwości religii katolickiej miała świadczyć przede wszystkim jego starodawność, którą Poszakowski udowadniał w świetle sukcesji biskupów rzymskich, oraz niezmienność i trwałośćE. Janikowski, Jan Poszakowski, s. 99–100.. mały|304x304px|Dedykacja Prawdy z orłem i strzałą Jana Poszakowskiego, z herbami Trąby Radziwiłłów i Lis Sapiehów Kontynuacją Głosu pasterza był tom poświęcony polemice z Kościołem ewangelicko-augsburskim na temat Eucharystii, pt. Rozdział Światła od ciemności, to jest Nauka katholicka o Przenayświętszey Eucharystyey z Nauką Protestantów Konfessyey Augzburskiey w Xięgach Symbolicznych zawartą zniesiona, y we trzech tratkatach przełożona (Wilno 1737).