Dymitra na białym koniu, obok modlącą się starszą kobietę, oraz mężczyznę w kajdanach. Obraz nawiązuje tematycznie do lokalnej legendy. Dzieło zostało odrestaurowane w 1937 przez Wistina Camilleriego. W świątyni znajduje się kilka innych obrazów, pochodzących prawdopodobnie ze zdesakralizowanych kaplic w okolicy: „Święty Paweł”, jego towarzysz podróży „Święty Arystarch”, „Wniebowzięcie”, „Najświętsza Twarz Chrystusa” (w zakrystii), oraz obraz współczesnego malarza „Święty Dymitr”. Zestaw stacji Drogi krzyżowej podarowany został kaplicy przez zakonnice. Świątynia jest w posiadaniu relikwii św. Dymitra, przywiezionych z Rzymu 14 lutego 1898, zapieczętowanych pieczęcią kardynała diecezji Porto-Santa Rufina.
Legenda Stara gozańska legenda, o której wspomniał Agius De Soldanis, głosi, że kobieta Natalizja Cauchi zwana Żgugina poszła modlić się do kaplicy św. Dymitra, aby odzyskać syna po tym, jak został porwany przez piratów. Złożyła ślub, że będzie palić lampę oliwną dzień i noc aż do powrotu syna. Odpowiadając na jej modlitwy, św. Dymitr „wyskoczył” z portretu na swoim białym koniu i pojechał na statek piracki po wodzie. Pokonał piratów i zwrócił matce jej syna. Potem wrócił na obraz. Ale ślad kopyta jego konia pozostał widoczny w skałach. Inna legenda głosi, że oryginalna kaplica św. Dymitra znajdowała się bliżej klifów.