Na wyższym poziomie dwa pilastry wyprowadzone z dwóch centralnych dolnych, wpierają trójkątny fronton, w którym jest niewielki otwór na dzwon. Całość wieńczy kamienny krzyż. Pomiędzy pilastrami prostokątne okno, doświętlające wnętrze świątyni. Od frontonu w obu kierunkach do skrajnych elementów architektonicznych w kształcie piramid, biegnie spływ wolutowy. W 1967 zakupione zostały przez ówczesnego rektora kaplicy ks. L. Portelliego dwa dzwony. Zostały one poświęcone 16 kwietnia 1967 przez biskupa Nikola Cauchiego, i otrzymały imiona „Publiju” i „Pawlu”. Wnętrze kaplicy Jak wiele kaplic budowanych w tym okresie, kaplica św. Publiusza przykryta jest sklepieniem beczkowym. Jedyny ołtarz, marmurowy, z niedatowanym obrazem tytularnym pędzla ks. Bernarda Theumy, przedstawiającym św. Publiusza w szatach biskupich. Po obu stronach ołtarza znajdują się dwa obrazy, Niepolalane Poczęcie oraz Wniebowzięcie Maryi Panny. Kościół posiada również stacje drogi krzyżowej pochodzące z czasu jego poświęcenia. Podłoga świątyni wyłożona jest czarno-białymi płytkami. Na środku znajduje się płyta nagrobna z krzyżem i biretem, lecz bez żadnej inskrypcji. Mówi się, że pochowany jest tu ks. Franġisk Mercieca, który przez szereg lat był rektorem kaplicy. Był on spokrewniony z przez jego matkę.