thumb|Gdańsk (1573) W 1390 roku doszło do rywalizacji handlowej między władzami polskimi a państwem zakonu krzyżackiego. W wyniku sporu między pomorskim księciem Bogusławem VI a Krzyżakami w maju tego samego roku ten pierwszy, ówczesny książę wołogoski, wydał przywilej, dzięki któremu polscy kupcy zostali zwolnieni od płacenia ceł na terytorium pomorzy wołogoskiego i szczecińskiego (część Księstwa pomorskiego). W sierpniu 1390 roku król Władysław Jagiełło, w odpowiedzi na wydanie tego przywileju dla kupców polskich, wydał przywilej, który umożliwiał zwolnienie od płacenia na ziemiach polskich cła przez kupców szczecińskich, a także z innych miast pomorskich i hanzeatyckich. Przywileje te spowodowały otwarcie nowego szlaku handlowego prowadzącego przez polskie miasta, Szczecin do Flandrii, ale z pominięciem pruskich miast, Torunia i Gdańska.
W okresie 1511–1515 władze Polski prowadziły wojnę gospodarczą z Wrocławiem, a w 1576 roku z Gdańskiem.
W latach 1518–1522 trwał gospodarczy konflikt między Polską a państwem zakonu krzyżackiego. 24 czerwca 1518 roku król Zygmunt I Stary nakazał przejściową blokadę handlową z ziemiami zakonu krzyżackiego.